Karl Dittrich stond aan de wieg van de rechtenfaculteit

8 oktober 2026

De UM en ik
‍
‍‍Ter ere van het vijftigjarig jubileum van de UM vertellen mensen van binnen en buiten de universiteit wat de UM voor hen betekent. Wat maakt ze trots op de universiteit? Wat heeft de universiteit betekend voor hun carrière? Of voor de stad en de regio? Ze delen hun mooiste UM-ervaringen om samen herinneringen op te halen.

“Als je onderwijs geeft aan de hand van levensechte problemen, is het allesbehalve saai”

Karl Dittrich is een echte lokale bekendheid. Veel mensen binnen én buiten de Universiteit Maastricht hebben wel van hem gehoord. Dittrich had in de jaren tachtig een grote hand in de start van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid en was jarenlang voorzitter van het College van Bestuur. Zijn impact op de universiteit is onuitwisbaar, maar andersom geldt dat ook. Dittrich blikt terug op ‘de mooiste tijd van zijn leven’.

Terug naar zijn roots

Karl Dittrich studeerde politicologie aan de Universiteit Leiden, waar hij eind jaren zeventig promoveerde. Maar toen de geboren en getogen Maastrichtenaar de kans kreeg om terug te keren naar zijn roots, greep hij die meteen aan.

“Ik woonde in Leiden en werkte na mijn promotie een jaar in Italië”, vertelt Dittrich. “Daarna kwam ik in 1981 met mijn Leidse collega Job Cohen naar Maastricht.” Hij had samen met Cohen en anderen namelijk de taak om een nieuwe rechtenfaculteit op te zetten bij de UM, toen nog de Rijksuniversiteit Limburg.

“Eigenlijk was het mijn droom om voorzitter van MVV Maastricht te worden”, grapt Dittrich. “Hoe dan ook, het was een prachtige kans om terug te gaan naar de plek waar ik geboren ben.”

Bio

Karl Dittrich

Karl Dittrich was in 1981 een van de eerste medewerkers van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Maastricht. Hij was lid van het eerste faculteitsbestuur en werd in 1986 gekozen als lid van het College van Bestuur van de universiteit. Van 1994 tot 2002 was hij voorzitter van het CvB.

Lees hieronder verder

Geen saaie rechtenstudie

De UM stond toen al bekend om haar vernieuwende manier van lesgeven: het Probleemgestuurd Onderwijs (PGO). Het was een kleine universiteit met een paar duizend studenten, maar de ambities waren groot.

Dat zag Dittrich als een leuke uitdaging. “Job en ik waren in Leiden allebei betrokken bij onderwijsvernieuwing, maar dat was lang niet zo ingrijpend als wat we hier gingen doen”, legt hij uit. “Ik kwam aan met een tas waar alleen een pen en een blocnote in zaten. De nieuwe rechtenfaculteit had nog geen lokalen, geen studenten – er was nog niks.”

Cohen had al eerder bedacht hoe PGO binnen een rechtenopleiding kon werken, terwijl Dittrich ervoor zorgde dat sociale wetenschappen bij de opleiding betrokken werden. “Ik ben geen jurist”, zegt Dittrich. “In Leiden kreeg ik de eerste twee jaar les in rechten en dat vond ik verschrikkelijk saai. Maar als je het aan de hand van levensechte problemen doet – zoals bij PGO – is het allesbehalve saai.”

Weg met die Limbo's

De nieuwe rechtenfaculteit bleek al snel een succes. Deze groeide hard, net als de economische faculteit (tegenwoordig de School of Business and Economics) die twee jaar later van start ging. Ook voor Dittrich brak een nieuwe fase aan: in 1986 werd hij lid van het College van Bestuur van de UM.

Hoewel er steeds meer studenten naar Maastricht kwamen, was dit toch een spannende periode voor de universiteit. “Het waren tijden van grote bezuinigingen in het onderwijs”, herinnert Dittrich zich. “En wij waren geen gewenst kind. Op de radio hoorde je geluiden als: ‘Waarom heffen we de Rijksuniversiteit Limburg niet gewoon op? Weg met die Limbo’s, dan hoeven we niet te bezuinigen en is het probleem opgelost.’”

De Tweede Kamer bepaalde dat de UM in 1988 minstens 6000 studenten moest tellen. Zo niet, dan dreigde een serieus gesprek over de toekomst van de universiteit. “Dat hebben we gelukkig gehaald, met 6200 studenten”, zegt Dittrich. “Minister Wim Deetman, de bedenker van het positief bedoelde plan in de Tweede Kamer, werd ingeschreven als de 6.000e student.”

Mooiste tijd van zijn leven

De UM mocht blijven bestaan. Een geluk voor Maastricht en de regio – en zeker ook voor Dittrich. Want werken aan een universiteit, zegt hij, is het beste wat er is.

Dittrich: “Het was de mooiste tijd van mijn leven. De combinatie van slimme, jonge mensen, enthousiasme en innovatie vond ik prachtig. Continu ging je vooruit en werd je als gemeenschap een stapje beter. Ik heb daar ontzettend van genoten. Ik was elke dag trots als ik op mijn fietsje naar de UM reed.”
‍

Brandbaar bedankje

Hij maakte er dan ook werk van om de studenten goed te leren kennen. Dat leverde soms bijzondere momenten op. In de jaren negentig, toen hij inmiddels voorzitter van het CvB was, stapte het hele college eens keer per jaar op de fiets om alle studentenverenigingen langs te gaan.

“We wilden laten zien dat we alleen bestaan bij de gratie van studenten en dat we ze waarderen”, vertelt hij. De fietstocht ging tot diep in de nacht door. Bij iedere vereniging stond iets te eten klaar, maar vooral iets te drinken. “Dat was ontzettend leuk, totdat ik een keer een B52 wilde proberen. Dat is een drankje met Grand Marnier dat je in brand kunt steken. Toen ging de helft van mijn snor eraan.”
‍

Tekst: Caya Forman
Fotografie: Philip Driessen

Alle verhalen