In de serie ‘De UM en ik’ vertellen mensen over hun band met de Universiteit Maastricht. Denise Villerius is een van hen. Zij begon 26 jaar geleden haar carrière aan de universiteit, toen internetverbindingen nog niet standaard waren en de centrale afdeling Marketing & Communicatie maar uit vijf mensen bestond. Sindsdien heeft Denise de UM vanuit alle hoeken gezien. Van secretaresse tot programmamanager, ze heeft al veel rollen vervuld. Vlak voor haar pensioen blikt ze terug op haar jaren bij de universiteit.
Denise Villerius werkt al 26 jaar bij de Universiteit Maastricht. Ze begon haar carrière als secretaresse bij Marketing & Communicatie. Daarna vervulde ze diverse rollen. Zo was ze roostermaker bij de Faculteit der Cultuur- en Maatschappijwetenschappen, coördinator van het masterprogramma European Public Affairs, hoofd van het Scholarship Office, coördinator van de mastertoelatingen en Alumni Officer. Momenteel werkt ze als programmamanager bij de centrale afdeling Marketing & Communicatie. In die rol richt ze zich op de aansluiting tussen het voortgezet onderwijs en de universiteit.
Denise moet lachen als ze terugdenkt hoe ze ooit bij de UM terecht is gekomen. “Dat is nogal een verhaal”, geeft ze aan. Destijds werkte ze bij KPN, maar er was een reorganisatie op komst. Dat gaf Denise de kans om zich, betaald door KPN, te oriënteren op een nieuwe baan. “Ik wilde in mijn woonplaats Maastricht werken en de universiteit leek me een interessante, complexe organisatie.” Ze trok de stoute schoenen aan en regelde via KPN een werkervaringsplek als secretaresse bij de afdeling Marketing & Communicatie. “Je kunt je nu bijna niet meer voorstellen dat daar toen maar vijf mensen werkten”, lacht ze.
Toen Denise eenmaal binnen was bij de UM, vond ze al snel een nieuwe baan als roostermaker bij de Faculteit der Cultuur- en Maatschappijwetenschappen. Ze blikt glimlachend terug: “Toen maakten we roosters nog niet op de computer, maar was het een grote puzzel met papieren agenda’s en potloden. Plannen deden we altijd met potlood, zodat we wijzigingen nog konden uitgummen.”
Een van Denises meest bijzondere projecten was het helpen van studenten uit Zimbabwe. “Dat land was toen al een dictatuur. Jonge Zimbabwaanse mensen die wilden studeren, kregen geen kans; ze werden vaak zonder proces gevangengezet”, vertelt ze. “In samenwerking met de ambassade en verschillende ministeries lukte het ons om groepen studenten naar Maastricht te halen. Andere universiteiten wezen deze studenten vaak af, omdat hun diploma’s in Zimbabwe waren afgepakt. Maar wij hebben alsnog een mooie studietijd kunnen bieden aan een groep Zimbabwanen.”
Verder kijkt Denise met plezier terug op de UM Star Lectures, die ze samen met collega’s organiseerde toen ze als Alumni Officer werkte. “Dat zijn lezingen die op hetzelfde moment in veertien verschillende steden wereldwijd worden gegeven”, legt ze uit. “Tijdens de hoogtijdagen waren er wel 600-700 mensen bij aanwezig. Het is vooral mooi om te merken dat oud-studenten een connectie met Maastricht blijven houden, ongeacht waar ze na hun studie terechtkomen.”
Verder is Denise, samen met Ingrid Wijk en Margot Krijnen, een van de ‘founding mothers’ van het KidzCollege, dat inmiddels meer dan zeventien jaar bestaat. Samen met collega’s werkte ze in de pioniersfase in haar vrije tijd op woensdagmiddagen aan het programma. “Puur omdat we het zo leuk vonden!”, glundert ze. “Voor mij belichaamt het KidzCollege alles waar de Universiteit Maastricht voor staat: wetenschap uitdragen op een toegankelijke manier, maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen en gelijke kansen stimuleren.”
Aan het KidzCollege doen leerlingen uit groep 8 mee, ongeacht hun schooladvies. “Dat vind ik heel belangrijk: ook mensen die starten op het vmbo kunnen uiteindelijk hartchirurg worden”, licht Denise toe. “Ik vind het mooi dat de universiteit door dit soort initiatieven geen gesloten bastion is, maar juist een plek die investeert in de toekomst van elke leerling in de regio.”
Terugkijkend vond Denise elke baan op een andere manier interessant. Ze besluit: “De cirkel voelt nu rond: ik heb op allerlei plekken gewerkt, bij een faculteit, het SSC, op centraal niveau… Nu rond ik mijn werkzame leven af op de plek waar ik ooit aan de UM begon: bij Marketing & Communicatie. Elke faculteit en afdeling heeft een eigen cultuur, waardoor elke werkplek een nieuwe leerschool was. En als ik aangaf dat ik iets nieuws wilde, waren er altijd mooie kansen.”
Gelukkig zit Denise ook na haar pensioen niet om leuke uitdagingen verlegen. Met drie keer per week sporten, vrijwilligerswerk en schilderlessen weet ze haar tijd ook straks wel te vullen. “En anders kom ik gewoon nog eens buurten bij collega’s op de afdeling en een kop koffiedrinken. Dat ga ik wel missen.”
Tekst: Romy Veul
Fotografie: Joris Hilterman
