In 50 jaar Universiteit Maastricht is zowel het onderwijs als de universiteit enorm veranderd. Er kwamen studies en gebouwen bij, en curricula veranderden met de tijd mee. Opleidingen die jaren geleden nog in de kinderschoenen stonden, zijn inmiddels volwassen geworden. Hetzelfde geldt voor de eerste lichting studenten die deze studies volgde. Om die veranderingen zichtbaar te maken, spreken we voor elke faculteit een alumnus uit de eerste lichting én een student van nu. Dit keer zijn Paula Sultanof en Paul Meiser, student en alumnus van de European Law School aan de Faculteit der Rechtsgeleerdheid, aan het woord.

Via de destijds nieuwe opleiding European Law School belandde Paul Meiser in een hechte, kleinschalige omgeving waarin studenten en docenten samen pionierden. Zijn studententijd vormde de basis voor een loopbaan met een duidelijk maatschappelijk karakter. Tegenwoordig zet Meiser zijn juridische expertise in binnen de zorg. Ter ere van het 50-jarig jubileum van de Universiteit Maastricht deelt hij zijn herinneringen rondom zijn alma mater. En ja, daar komen ook café Falstaff en Washington D.C. in voor!

Aanvankelijk wilde Meiser geneeskunde studeren. Toen hij daar uiteindelijk toch niet zeker meer van was, koos hij voor rechten aan de Universiteit Maastricht. Meiser: ‘‘In mijn eerste studiejaar ontstond de opleiding European Law School. Die sprak me meteen aan, mede omdat ik altijd interesse heb gehad in de Europese Unie. Daarom ben ik voor mijn tweede jaar overgestapt en daarvan heb ik nooit spijt gehad.’’

‍

Washington D.C.

‍European Law School was destijds volledig nieuw, zowel voor studenten als voor docenten. ‘‘Iedereen voelde een sterke drive om van de opleiding een succes te maken. Niet alles was al uitgewerkt en doordacht. Zo sloten vakken soms nog niet op elkaar aan, en moesten zowel docenten als studenten wennen aan wat er precies werd verwacht. Toch kwamen we er altijd uit. En juist dat samen vormgeven en pionieren maakte de opleiding toen zo bijzonder.’’

Omdat ze met een klein groepje studenten en docenten waren, ontstond er al snel een hechte band. ‘‘Iedereen kende elkaar en dat gaf een sterk groepsgevoel.’’ In 1997 gingen zo’n twintig studenten en vier professoren zelfs samen op studiereis naar Washington D.C. en New York. Meiser organiseerde die uitstap met onder anderen medestudent Susanne van Riel en hulp van een aantal professoren, met name Aalt Willem Heringa en Harm Jan de Kluiver. ‘‘Het was een fantastische reis: overdag volgden we lezingen en rondleidingen bijvoorbeeld bij het Capitool en de VN, ’s avonds zaten we samen in de kroeg.’’

‍

Vergaderen in de Knijnspiep

‍In Maastricht was Meiser vaak te vinden in het faculteitsgebouw aan de Bouillonstraat. ‘‘Mijn favoriete plek in het gebouw was de koffieruimte. Bij mooi weer zat ik graag in de tuin. En helemaal boven in het gebouw was het kamertje van Imperator, de studievereniging van European Law School, waarvan ik in het bestuur zat.’’

Hij beschouwt zichzelf niet als ‘‘een klassieke studiebol’’, maar studeren ging hem wel goed af. Daarnaast had hij een druk sociaal leven. ‘‘Via mijn studie heb ik veel sociale contacten opgebouwd. Met medestudenten kwam ik regelmatig in cafés zoals Falstaff, Twee Heeren, John Mullins en de Knijpspiep. In die laatste vergaderden en borrelden we ook vaak met Imperator.’’

‍Horizon verbreden

Na zijn afstuderen startte Meiser aanvankelijk als docent binnen de sectie privaatrecht van de Universiteit Maastricht en gaf hij een aantal jaren met plezier les. ‘‘Maar als ik wilde doorgroeien binnen de academische wereld, zou ik daarnaast onderzoek moeten doen en gaan promoveren. Dat paste minder goed bij mij.’’

Na een aantal andere functies binnen de universiteit, besloot hij zijn horizon te verbreden. Meisers zoektocht leidde hem naar SGL, een zorgorganisatie die mensen met hersenletsel ondersteunt. Hij zit er duidelijk op zijn plek, want hij werkt er al sinds 2006. Het geheim zit ’m in de afwisseling, denkt hij. ‘‘Geen dag is hetzelfde en de gezondheidszorg is continu in beweging. Juist die dynamiek houdt mijn werk uitdagend. In mijn functie als bestuurssecretaris houd ik me bezig met alle juridische zaken, veel diverse beleidsmatige onderwerpen, adviseer ik de Raad van Bestuur en de Raad van Toezicht, en stuur ik een aantal afdelingen aan.’’

Niet zwart-wit

‍Wat hij vanuit zijn studie meeneemt in zijn werk, is vooral de brede manier van denken die hij in Maastricht kreeg aangeleerd. ‘‘We werden gestimuleerd om vraagstukken vanuit verschillende perspectieven te bekijken en zorgvuldig te analyseren. Daar heb ik nog steeds profijt van, ook bij niet-juridische kwesties. Voor mij is recht niet altijd zwart-wit, maar vaak grijs.’’

De Belgische Paula Sultanof (21) wist één ding heel zeker: ze wilde ooit studeren in Maastricht. Haar middelbare-school-studenten hadden haar jarenlang enthousiast gemaakt over de UM. Dat ze specifiek voor European Law School koos, kwam ook niet uit de lucht vallen. “In mijn boekenkast vind je bijna alleen maar Sherlock Holmes-achtige boeken en ik kijk graag naar true crime-video’s en -films.” Opvallend genoeg vindt ze juist de vakken waarvan ze dat het minst had verwacht, zoals Technology Law, het meest interessant. Wat spreekt haar daar zo in aan?

‍

Internationale wetgeving

Sultanofs Azerbeidzjaanse grootvader moedigde haar aan om altijd nieuwsgierig te zijn en nieuwe dingen te leren. Dat bracht Sultanof waar ze nu staat: de eerste in haar familie die studeert. In haar motivatiebrief voor het Jo Ritzen Scholarship schreef ze over haar behoefte om elke dag te blijven leren. “Dat lukt bij deze studie zeker”, vertelt ze enthousiast.

“Bij European Law School staat comparative law centraal”, legt Sultanof uit. “We kijken dus verder dan de wetten van één land. Vaak bestuderen we de wetten van Engeland, Nederland, Duitsland en Frankrijk, en soms ook internationale wetgeving en wetgeving uit de VS. Dat maakt het zo interessant: je doet veel meer kennis op dan als je, zoals in België vaak gebeurt, alleen de Belgische rechtspraak bespreekt.”

‍

Benaderbaar

Sultanof is nog steeds verbaasd over hoe benaderbaar docenten zijn. “Op de middelbare school in België was er veel afstand tot leraren; bij de UM kun je altijd vragen stellen aan docenten of met hen bespreken waar je tegenaan loopt. Ik ben ook studentambassadeur voor de studie geworden en mocht laatst tijdens mijn minor mee als student-assistent naar een conferentie. Het is leuk om zo de staf en docenten beter te leren kennen.”

Daarnaast is Sultanof blij met het probleemgestuurd onderwijs. “Als je het mij vraagt, is dat een van de beste onderwijsvormen. Als ik alleen een tekstboek zou krijgen en iemand urenlang uitleg geeft, zou ik niet veel leren. Ik heb het idee dat problem-based learning je veel beter voorbereidt op problemen die nu en in de toekomst spelen.”

Technologiewetgeving

Tot haar eigen verbazing vindt Sultanof wetgeving rondom technologie een van de meest interessante elementen van de studie. “In het tweede jaar koos ik, zonder daar heel uitgebreid over na te denken, voor een vak over Technology Law. Dat vond ik verrassend interessant. We leerden bijvoorbeeld wat er gebeurt als je bij een cookiepop-up op ‘Ja’ klikt. Er blijkt allerlei wetgeving rondom die pop-upbanners te bestaan, waar lang niet alle banners aan voldoen.” Sultanof lacht: “Sindsdien klik ik bij dat soort banners nooit meer standaard op ‘Ja’.”

‍

Wetten over AI en CO₂-uitstoot

Ook wetgeving over AI kwam bij het vak Technology Law aan bod. Sultanof: “Ik vind dat razend interessant, omdat het zo’n opkomend thema is. Technologie verandert steeds, dus we moeten ook de wetgeving continu finetunen om AI goed te reguleren. Dat vind ik een boeiend proces.”

Sultanof overweegt om een master in European and International Tax Law te volgen, met een specialisatie in Tax & Technology. “Maar,” zo voegt ze toe, “ik ben ook erg geïnteresseerd in wetgeving rondom duurzaamheid, zoals belastingen op CO₂-uitstoot. Ik had nooit verwacht dat juist die thema’s me zo zouden boeien.”

Tekst: Romy Veul en Milou Schreuders
Fotografie: Philip Driessen