42 jaar “blijven plakken”
Derickx was al vanaf het prille begin bij de universiteit betrokken. “Als student aan de kunstacademie kwam ik voor de beruchte feesten naar de UM”, lacht ze. Eenmaal afgestudeerd als kunstenaar vond ze een kantoorbaan bij de universiteit. “Ik was destijds blij met elke baan en kon bij de medische faculteit aan de slag gaan met diepte-interviews over een revalidatietraject.” Haar leidinggevende, hoogleraar Riet Drop, zei destijds: “Misschien blijf je wel twee jaar plakken.” Dat vond Derickx toen klinken als een eeuwigheid. “Maar het werd uiteindelijk 42 jaar”, concludeert ze lachend.
Terugkijkend op die periode herinnert Derickx zich nog maar al te goed dat zij en haar collega’s statistische analyses toen met ponskaartjes uitvoerden. “Die stopte je dan in een apparaat en de analyse rolde er pas na een dag uit.”
Overstap naar de kunst
Vanwege haar achtergrond als kunstenaar werd Derickx na een paar jaar gevraagd om lid te worden van de kunstcommissie bij de geneeskundefaculteit. “Die commissie zette zich met passie in voor de kunstcollectie aan faculteit”, legt ze uit. “We kochten kunst aan, organiseerden tentoonstellingen en publiceerden ook over kunst.” Toen Derickx overwoog om haar werk bij de UM in te ruilen voor een conservatorsfunctie elders, bood de UM haar een baan als UM-brede conservator aan. “Ik was daarmee de eerste die deze officiële functie kreeg.”
Derickx’ functie bestond in eerste instantie uit het in kaart brengen van alle kunst. Wat voor werk is het? Hangt het op de goede plek? Moet het gerestaureerd worden? “We zijn toen ook een website gestart, die nog steeds bestaat, zodat iedereen kan zien wat voor werk het is en waar het vandaan komt.” Daarnaast bestond Derickx’ werk uit kunst toegankelijk maken, bijvoorbeeld via exposities. Maar het allerleukste vond ze het om nieuwe werken te zoeken voor universiteitsgebouwen. “Dat deden we bijvoorbeeld bij verbouwingen. We stelden dan een groep mensen samen die meedacht om tot een passend kunstwerk te komen.”
