Ad Veenhof blikt terug op zijn tijd als toezichthouder bij de UM

12 november 2026

De UM en ik
‍
‍‍Ter ere van het vijftigjarig jubileum van de UM vertellen mensen van binnen en buiten de universiteit wat de UM voor hen betekent. Wat maakt ze trots op de universiteit? Wat heeft de universiteit betekend voor hun carrière? Of voor de stad en de regio? Ze delen hun mooiste UM-ervaringen om samen herinneringen op te halen.

“Samen met Siemens maakten we plannen ‍voor een onderzoekscentrum met 3 MRI-scanners”

Toen Ad Veenhof in 2006 werd gevraagd om lid te worden van de Raad van Toezicht van de Universiteit Maastricht (UM), zei hij volmondig ja. Na jarenlang verschillende topfuncties in het bedrijfsleven te hebben gehad, wilde hij zijn kennis en ervaring inzetten voor andere sectoren. Tegelijkertijd groeide bij hem de behoefte om nieuwe werelden te ontdekken. Bij de UM kreeg hij die kans, want het verschil tussen de academische wereld en het bedrijfsleven is groot. Veenhof nam zijn rol uiterst serieus en werd in 2010 benoemd tot voorzitter van de Raad van Toezicht. Hij speelde een belangrijke rol bij de ontwikkeling van de universiteit. Hoe kijkt hij daarop terug? Veenhof vertelt.

Veenhof vond de oprichting van de UM in 1976 een aanwinst voor de stad. “Door de sluiting van een aantal fabrieken en mijnen in Limburg was Maastricht in de jaren 60 en 70 economisch gezien behoorlijk achteruitgegaan. De universiteit zorgde voor een nieuwe impuls. In het begin had de universiteit alleen een medische faculteit. In de loop der jaren kwamen daar steeds meer faculteiten bij en groeide de UM uit tot wat ze nu is: een universiteit met een internationaal karakter en een van de grootste werkgevers in de regio.”

Als toezichthouder was Veenhof onder meer betrokken bij de benoeming van de nieuwe voorzitter van het College van Bestuur in 2011: Martin Paul. “We pakten dat heel zorgvuldig aan”, vertelt hij. “We spraken met interne en externe kandidaten en overlegden met de leden van het College van Bestuur en de decanen. De keuze viel op Martin Paul. Wij kenden hem al, omdat hij hoogleraar aan de UM was. Bovendien kende hij de organisatie goed. Daarnaast had hij een uitgebreid internationaal netwerk. Dat zette hij na zijn benoeming in om de internationale positie van de universiteit verder te versterken.”  

Bio

Ad Veenhof

Ad Veenhof werd geboren in Maastricht. Na een 2-jarige opleiding aan Nyenrode studeerde hij bedrijfseconomie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Vervolgens werkte hij 32 jaar bij Philips, waar hij verschillende topfuncties had. Hij was onder meer lid van de Groepsraad en directievoorzitter van de divisie Personal Care and Domestic Appliances. Daarna was hij 6 jaar voorzitter van de Raad van Bestuur van Wessanen. Ook vervulde hij toezichthoudende en adviserende functies bij onder meer NIBC, de Hartstichting en de Universiteit Maastricht. Tegenwoordig is hij voorzitter van 4 lokale en regionale stichtingen op het gebied van cultuur, erfgoed en gastronomie in Limburg.

Lees hieronder verder

Brains Unlimited Imaging Centre

Waar Veenhof ook met veel voldoening aan terugdenkt, is de opbouw van de internationale onderzoekspositie van de UM. “Om mee te kunnen doen op wetenschappelijk topniveau, moest de UM haar onderzoeksfaciliteiten uitbreiden en versterken”, zegt hij. “Samen met technologiebedrijf Siemens maakten we plannen voor een onderzoekscentrum met 3 MRI-scanners. Deze geavanceerde apparaten waren destijds nog niet op de markt verkrijgbaar en boden nieuwe mogelijkheden om onderzoek te doen naar de hersenen. Hiermee hoopten we vooraanstaande wetenschappers en hun onderzoeksteams te verleiden om naar Maastricht te komen. Voor dit plan was een investering van ruim 40 miljoen euro nodig. Mede dankzij de steun van de provincie Limburg kwam het project van de grond. In 2013 opende koning Willem-Alexander het Brains Unlimited Imaging Centre op de Brightlands Maastricht Health Campus. Vandaag de dag wordt daar nog steeds vernieuwend onderzoek naar de werking en structuur van de hersenen gedaan.”

Af en toe kreeg Veenhof als toezichthouder ook te maken met teleurstellingen. Een daarvan is het mislukken van de bestuurlijke integratie van de UM en het Academisch Ziekenhuis Maastricht (azM) in 2013. Veenhof: “De UM en het ziekenhuis zijn beide vrij kleine organisaties. Met een gezamenlijk bestuur zouden ze veel sterker staan ten opzichte van grote universiteiten en academische ziekenhuizen. Daarom heb ik me destijds sterk gemaakt voor de integratie van het bestuur. De onderhandelingen verliepen in eerste instantie goed. Ik had intensief overleg met de voorzitter van de Raad van Toezicht van het azM en we hadden de leden van het College van Bestuur, de decanen, de Universiteitsraad en andere betrokkenen aan boord. Een akkoord leek binnen handbereik, maar uiteindelijk ging het toch mis. De precieze reden daarvoor ken ik niet. Ik heb wel een vermoeden, maar dat houd ik voor mezelf. Ik vind het nog steeds jammer dat zo’n lang en zorgvuldig voorbereid proces uiteindelijk geen resultaat opleverde.”

“Door de sluiting van een aantal fabrieken en mijnen in Limburg was Maastricht in de jaren 60 en 70 economisch gezien behoorlijk achteruitgegaan. De universiteit zorgde voor een nieuwe impuls.”

Beheerst groeien

Veenhof is trots op de ontwikkeling die de universiteit in de afgelopen vijftig jaar heeft doorgemaakt. “De UM neemt tegenwoordig een mooie positie in op de internationale ranglijsten voor jonge universiteiten. Daarnaast trekt de UM veel studenten uit binnen- en buitenland. Die instroom van jonge mensen kan de regio goed gebruiken als tegenwicht voor de vergrijzing. Ik hoop dat de UM zich de komende jaren verder blijft ontwikkelen, maar wel op een beheerste en verstandige manier. En dat is best een uitdaging, want de financiering van het hoger onderwijs is mede afhankelijk van studentenaantallen. Dat maakt het verleidelijk om steeds verder te groeien.”

Maar groei moet volgens Veenhof nooit een doel op zich zijn. “Door mijn jarenlange ervaring in het bedrijfsleven weet ik dat een sterke focus op groei ook negatieve gevolgen kan hebben en bijvoorbeeld ten koste kan gaan van kwaliteit. Daar moet je voor oppassen. De kracht van de UM schuilt voor een belangrijk deel in probleemgestuurd onderwijs. Dat onderwijsconcept stelt hoge eisen aan docenten. Zij moeten studenten goed kunnen begeleiden en over voldoende inhoudelijke deskundigheid beschikken. Voor een kleinere universiteit is het makkelijker om die kwaliteit te bewaken dan voor een zeer grote instelling. Dus groeien? Ja. Maar wel geleidelijk, zodat de UM haar unieke kracht ook in de toekomst behoudt.”

Tekst: Martina Langeveld
Fotografie: Philip Driessen