Op 8 november 1965 werd het Universiteitsfonds Limburg (UFL) opgericht, toen nog onder de naam Stichting Wetenschappelijk Onderwijs Limburg (SWOL). Het Fonds ontstond vanuit een combinatie van regionale ambitie, maatschappelijke achterstand en politieke strategie met als doel het stimuleren van wetenschappelijk onderwijs in de provincie Limburg. Nu, 60 jaar later, blikt het Fonds terug op een rijke geschiedenis en kijkt het met ambitie vooruit.

Medio jaren 60 werd de sluiting van de Limburgse mijnen bekend gemaakt, wat bijdroeg aan het imago als een economisch en sociaal kwetsbare regio. Tegelijkertijd was er een tekort aan hoger opgeleiden, terwijl de overheid streefde naar een betere regionale spreiding van kennisinstellingen. Met steun van het bedrijfsleven en een indrukwekkend burgercomité – 300.000 handtekeningen voor de komst van een medische faculteit – werd de Rijksuniversiteit Limburg opgericht. Deze ging in 1976 officieel van start en zou uitgroeien tot de Universiteit Maastricht (UM). Hiermee is het Fonds de motor achter het ontstaan van UM geweest.

“De universiteit was er nooit gekomen zonder de kracht van de regio,” stelt Bouwien Janssen, directeur van UFL. “Het bedrijfsleven zocht goed opgeleide medewerkers, en de samenleving geloofde in deze sprong voorwaarts.” Die maatschappelijke betrokkenheid is tot op de dag van vandaag zichtbaar in het werk van het Fonds.

Brugfunctie

Al vanaf het ontstaan focust het Fonds op het stimuleren van onderwijs en onderzoek in de regio, een missie die nooit veranderd is. “We zien onszelf als de verbinder – de zogenaamde ‘brug’- tussen UM en de samenleving. Binnen de universiteit ontstaat kennis, maar die zou niet binnen de muren moeten blijven. Via het Fonds maken we onderzoek mogelijk, zichtbaar én toegankelijk, “ legt Janssen uit. Het verbeteren van de wereld staat voorop voor UFL. Steun vanuit de samenleving is daarbij onmisbaar, omdat de overheid niet alle projecten financiert.

Dankzij een breed netwerk van regionale bedrijven en betrokkenen kan het Fonds diverse onderzoeksprojecten en studiebeurzen mogelijk maken. Een goed voorbeeld is het jaarlijkse UM Diner, dat sinds 2009 in samenwerking met de Provincie Limburg wordt georganiseerd. “Met dit diner vullen we een unieke formule in. Gerenommeerde Limburgse bedrijven zijn hierbij aanwezig en kiezen een thema dat relevant is voor hun bedrijfsvoering. Tijdens het diner worden zij gekoppeld aan professoren die gespecialiseerd zijn in dat onderwerp. Dat leidt geregeld tot nieuwe inzichten en zelfs verrassende regionale samenwerkingsverbanden,” concludeert Roemer.

‍

‍

Alumni ambassadeurs

In 2026 viert UM haar 50-jarig bestaan. Daarmee groeit ook de alumnigemeenschap, zowel in aantal als in leeftijd. “Alumni vormen een belangrijke doelgroep voor het Fonds en bekleden vaak impactvolle posities in het bedrijfsleven. Ook hebben ze doorgaans een warme band met hun alma mater. Het zou mooi zijn als we hen nog meer kunnen betrekken, met hun kennis, netwerk of steun,” legt Janssen uit. Sommige alumni die meerdere jaren elders in het land hebben gewerkt, keren later weer terug naar Limburg. “Ze zien hier kansen die hen aanspreken en vinden zo hun weg terug naar Limburg. Dat laat zien dat de regio aantrekkelijk blijft voor toptalent,” vult Roemer aan.

In samenwerking met andere universiteitsfondsen heeft UFL de afgelopen jaren campagne gevoerd om te werken aan bewustwording rond nalatenschappen. “Een campagne die goed past bij het ouder worden van onze alumni. Mensen staan vaak niet stil bij de optie om een universiteit op te nemen in hun testament. Dit is echter een mooie manier om er zeker van te zijn dat er nog gewerkt wordt aan je idealen wanneer je er zelf niet meer bent,” vertelt Janssen.