José Otten woonde 10 jaar in een bijzonder studentenhuis

21 mei 2026

Onder één dak

Studentenhuizen zijn meer dan een plek om te wonen. Ze vormen het decor voor vriendschappen, ontwikkelingen en herinneringen die een leven lang meegaan. In deze serie delen leden van de UM-gemeenschap verhalen over bijzondere studentenhuizen. Hun ervaringen laten zien wat 50 jaar studentenleven in Maastricht en daarbuiten zo uniek maakt.

‘‘Twee getrouwde huisgenoten wilden het huis zelfs kopen’’

We trappen af met oud-medewerker José Otten, die 10 jaar samenwoonde met studenten van uiteenlopende opleidingen en faculteiten.

‘‘In een van de kamers van ons huis stond een vleugel,’’ herinnert José Otten zich. ‘‘Muziek was bij ons een soort rode draad: van Yes’ Owner of a Lonely Heart dat regelmatig te horen was tot in de keuken, tot de gelegenheidsbandjes die we vormden als we bij elkaar kwamen. In mijn een na laatste lichting was Vlieg met mij mee naar de regenboog van Paul de Leeuw tot het huislied gebombardeerd. We zongen dat graag uit volle borst mee.’’

Niet typisch studentikoos

‍Otten kwam in 1981 terecht in Maastricht met haar jeugdliefde, die zij kende van het Dominicuscollege in Nijmegen. ‘‘Hij ging gezondheidswetenschappen studeren in Maastricht en ik, bijna afgestudeerd, besloot in Limburg mijn baan te zoeken.’’ Eerst woonde het stel drie jaar in een studentenhuis in de Maastrichtse wijk Blauwdorp, tot ze een ruime kamer konden krijgen in het centrum, aan Capucijnenstraat 73, dicht bij het Vrijthof.

In het decennium dat ze in het huis doorbracht, woonde Otten met meerdere lichtingen bewoners. Telkens leefden er tien of elf personen met elkaar. Als een van de weinigen werkte ze al: de meeste van haar huisgenoten studeerden. Geen probleem, ze vond dat ‘juist wel gezellig’ en ze volgde zelf ook nog een deeltijd hbo-opleiding naast haar werk. “En ons huis was niet typisch studentikoos, doordat er verschillende leeftijden en achtergronden samenkwamen,’’ zegt ze. “Van studenten rechten, geneeskunde, economie en gezondheidswetenschappen aan de Universiteit Maastricht, tot studenten van de kunstacademie, pabo, conservatorium en de vertaalopleiding.’’

Bio

José Otten

José Otten studeerde aan de academie Mens en Arbeid en volgde een deeltijd hbo-opleiding AP/PB(nu HRM). Daarna had zij diverse functies op het gebied van loopbaanbegeleiding en -coaching bij het SBK, Mens en Arbeid en het Regionaal Dienstencentrum en richtte ze in 1996 haar eigen bedrijf op. In 1999 ging ze, naast haar eigen bedrijf, parttime aan de slag bij de UM: eerst als studieloopbaanbegeleider bij het Studenten Service Centrum (SSC) en vervolgens als coach voor loopbaan-, talent- en werkgerelateerde vragen van medewerkers. Sinds januari 2026 is zij met pensioen. Wel verstrekt ze nog (loopbaan) coaching vanuit haar eigen bedrijf.

Lees hieronder verder

Contant geld

Zo veel verschillende mensen onder één dak, ging dat wel goed? Ja hoor, volgens Otten. ‘‘In feite is het net teamontwikkeling: leren samenwerken, met irritaties omgaan, feedback geven. Je ontwikkelt ongemerkt allerlei vaardigheden in een studentenhuis. Veel regels hadden we niet, maar we hadden wel een schoonmaakrooster en één keer per maand was er een gezellige huisvergadering. We kwamen er altijd uit, ondanks de onderlinge verschillen.’’

Ze omschrijft de sfeer in het huis als ‘heel warm, veilig, sociaal betrokken en vrij’. De bewoners leefden nauw samen. ‘‘De keuken, met een wasbakje en zeven gaspitten, was onze ontmoetingsplek. Wie mee at, droeg contant bij; WieBetaaltWat en Tikkie bestonden natuurlijk nog niet. We vierden Pasen en Sinterklaas, en met mooi weer mochten we van de huisbaas, die beneden ons woonde, soms in de tuin. Wilden we er even uit, dan gingen we naar ons stamcafé De Perroen. En er werd zelfs gereisd: zo was ik met huisgenoten in India en Maleisië, Malta, Portugal, de Verenigde Staten en Ierland.’’

Mario Kart

Ze deelden niet alleen lief, maar ook leed. Otten: ‘‘In de jaren dat ik er woonde, vond onder meer de Bijlmerramp plaats en verdween Tanja Groen, die sommigen van ons kenden van studentenvereniging Circumflex. Daarnaast was er een medebewoner die kanker kreeg. Dat soort gebeurtenissen maakte uiteraard indruk. Gelukkig konden we er altijd over praten. We waren er echt voor elkaar. Dat gold trouwens ook als iemand vastliep bij het studeren. Ik las bijvoorbeeld regelmatig scripties na.’’

Die scripties werden in die tijd nog getikt op een typemachine. ‘‘Op een gegeven moment kreeg mijn vriend een computer en daar wilde het hele huis natuurlijk mee werken. Het verschil tussen het studentenleven van toen en nu zit met name in alle digitale ontwikkelingen. Samen leren achter de laptop of een potje Mario Kart spelen zat er bij ons niet in. Appen ook niet; we klopten gewoon op elkaars deur. En er was één gezamenlijke telefoon, op de gang, dus iedereen kon meeluisteren.’’

Nog steeds in de straat

Toen ze op de Capucijnenstraat kwam wonen, wist Otten nog niet dat ze niet alleen zou wonen met allerlei UM-studenten, maar dat ze later zelfs bij de universiteit zou gaan werken. Ze werkte er maar liefst 26 jaar, tot aan haar pensioen, als loopbaancoach voor studenten en medewerkers. Met plezier kijkt ze terug op haar tijd bij de UM. ‘‘Vooral in de begintijd was de interne sfeer heel informeel, zo hoorde ik van mijn huisgenoten; ook bij een hoogleraar liep je gewoon even binnen. Later, toen de universiteit groeide, werd dat wel minder, maar ik heb er altijd erg prettig gewerkt en veel fijne collega’s gehad.’’

Otten woont nu nog steeds aan de Capucijnenstraat, maar dan aan het einde van de straat. Het studentenhuis op nummer 73 bestaat nog; het is nog altijd in bezit van dezelfde familie. Ze heeft nog contact met de huisbazin – die inmiddels 92 jaar oud is – en haar zoon, maar spreekt ze haar oud-huisgenoten ook nog? ‘‘Behalve ikzelf woont bijna niemand meer in Maastricht,’’ aldus Otten. ‘‘Toch is er onderling regelmatig contact en is er een hechte band ontstaan. Twee huisgenoten uit mijn eerste lichting zijn zelfs getrouwd. Ze droomden ervan om het huis te kopen, dus dat geeft wel aan hoe bijzonder wij het daar hebben gehad. Een officiële reünie is er nog niet geweest, maar die moet er nu écht maar eens gaan komen!’’

Hieronder staat een korte fotoimpressie met privébeeldmateriaal uit het archief van José.

Tekst: Milou Schreuders
Fotografie: Harry Heuts en privébeeld